بانوی اردیبهشت

اینم آخر ۲۰۱۱….

ایشالا ۲۰۱۲ بهتر شه

من خوبم اما با خودم غریبه ام

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل … تا جزای من بدنام چه خواهد بودن

آدم بیماری هست که مدتهاست وقتش رو گذاشته و برای هر پست من کامنتی می گذاره و تا اونجا که می تونه تمامی فشارهایی که در زندگی روزمره بهش میاد رو با نوشتن اراجیفی سخیف و در حد و شان خودش ؛خالی می کنه . خواستم از همین جا بهش خسته نباشید بگم و براش آرزو کنم که اگه این وقت رو در جهت بالابردن سطح شعورش خرج میکرد مسلما موفق تر بود.

بیست و هفت سال شد و تمام …

گر تو سری قدم شوم….

داره میگذره … مثل باد

کی آیی به برم

ای شمع سحرم

در بزم نفسی

بنشین تاج سرم

تا از جان گذرم

شمشیر بیکار
رویای جنگ هایش را می بیند
رویای من چیز دیگری

بورخس

آگهی :

به کمی عاشقی نیازمندیم